A mai nap meggyújtottuk a negyedik gyertyát is, a remény gyertyáját.
A 4. osztályosok szép műsorral készültek, köszönjük nekik, az 5.
osztályosoknak pedig a színvonalas betlehemezést. Az osztályok megkapták az ajándékokat, melyeknek nagyon örültek.
Nagy köszönet jár minden segítő partnerünknek iskolai, óvodai dolgozóinknak, fenntartónknak, a Szülői Szervezetnek, akik egész évben támogatták az óvodás és iskolás gyermekeink és a pedagógusok munkáját.
Eljött az ünneplés ideje, ezzel a mesével kívánok mindenkinek békés, meghitt, boldog ünnepeket a Nikosz Beloiannisz Általános Iskola, Óvoda és Kiegészítő Nemzetiségi Óvoda nevében.
A négy gyertya meséje
„Az adventi koszorún négy gyertya égett. Annyira nagy volt körülöttük a csend, hogy tisztán lehetett hallani, amit beszélgetnek. Azt mondta az első: „Én vagyok a béke. De az emberek nem képesek életben tartani.
Azt hiszem, el fogok aludni…” És néhány pillanat múlva már csak egy füstölgő kanóc emlékeztetett a hajdanán fényesen tündöklő lángra.
Azt mondta a második: „Én vagyok a hit. Sajnos az emberek fölöslegesnek tartanak, nincs értelme tovább égnem…” A következő pillanatban egy enyhe fuvallat kioltotta a lángot.
Szomorúan így szólt a harmadik gyertya:„Én a szeretet vagyok! Nincs már erőm tovább égni. Az emberek nem törődnek velem, semmibe veszik, hogy milyen nagy szükségük van rám – ezzel ki is aludt.
Hirtelen belépett egy gyermek a szobába, és mikor meglátta a három kialudt gyertyát, felkiáltott:„De hiszen nektek égnetek kéne mindörökké!”– és elkeseredésében sírva fakadt.
Ekkor megszólalt a negyedik gyertya: „Ne félj! Amíg nekem van lángom meg tudjuk gyújtani a többi gyertyát. Én vagyok a remény!”
A gyermek szeme felragyogott! Megragadta a még égő gyertyát és lángjával életre keltette vele a többit.
Σήμερα ανάψαμε και το τέταρτο κερί, το κερί της ελπίδας.
Οι μαθητές της Δ΄ τάξης ετοίμασαν μια όμορφη γιορτινή παράσταση και οι μαθητές της Ε΄ τάξης ένα αξιόλογο χριστουγεννιάτικο θεατρικό με θέμα τη φάτνη.Τους ευχαριστούμε θερμά όλους. Τα παιδιά των τάξεων πήραν τα δώρα τους και χάρηκαν πάρα πολύ .
Ιδιαίτερες ευχαριστίες αξίζουν σε όλους τους συνεργάτες και υποστηρικτές μας, στους εργαζομένους του σχολείου και του νηπιαγωγείου, και την Αυτοδοίκηση Ελλήνων Ουγγαρίας και στον Σύλλογο Γονέων, οι οποίοι καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους στήριξαν το έργο των παιδιών μας, τόσο στο νηπιαγωγείο όσο και στο σχολείο, καθώς και το έργο των εκπαιδευτικών.
Καθώς φτάνουμε στο τέλος του χρόνου με το ακόλουθο παραμύθι εύχομαι σε όλους ειρηνικές, ζεστές και χαρούμενες γιορτές, εκ μέρους του Δημοτικού Σχολείου, Νηπιαγωγείου και Συμπληρωματικού Νηπιαγωγείου «Νίκος Μπελογιάννης».
Το παραμύθι των τεσσάρων κεριών
«Στο στεφάνι της Αδβέντου έκαιγαν τέσσερα κεριά. Η σιωπή γύρω τους ήταν τόσο μεγάλη, που μπορούσε κανείς να ακούσει καθαρά τι συζητούσαν.
Το πρώτο είπε:
“Εγώ είμαι η ειρήνη. Όμως οι άνθρωποι δεν μπορούν να με διατηρήσουν ζωντανή. Νομίζω πως θα σβήσω…”
Και λίγες στιγμές αργότερα, μόνο ένα καπνισμένο φυτίλι θύμιζε τη φλόγα που κάποτε έλαμπε δυνατά.
Το δεύτερο είπε:
“Εγώ είμαι η πίστη. Δυστυχώς οι άνθρωποι με θεωρούν περιττή, δεν έχει νόημα να συνεχίσω να καίω…”
Την επόμενη στιγμή ένα απαλό φύσημα αέρα έσβησε τη φλόγα του.
Με λύπη μίλησε το τρίτο κερί:
“Εγώ είμαι η αγάπη! Δεν έχω πια τη δύναμη να συνεχίσω να καίω. Οι άνθρωποι δεν νοιάζονται για μένα, με αγνοούν και δεν καταλαβαίνουν πόσο απαραίτητη και αναγκαία είμαι για αυτούς και έτσι έσβησε κι αυτό.
Ξαφνικά μπήκε ένα παιδί στο δωμάτιο και όταν είδε τα τρία σβησμένα κεριά, φώναξε:
“Μα εσείς πρέπει να καίτε για πάντα!”
και από τη στενοχώρια του ξέσπασε σε κλάματα.
Τότε μίλησε το τέταρτο κερί:
“Μη φοβάσαι! Όσο έχω φλόγα, μπορούμε να ανάψουμε και τα άλλα κεριά. Εγώ είμαι η ελπίδα!”
Τα μάτια του παιδιού έλαμψαν! Άρπαξε το κερί που ακόμα έκαιγε και με τη φλόγα του έδωσε ξανά ζωή στα υπόλοιπα.»